Chez Thérésa

Piec opałowy w Chez Thérésa pali się nieprzerwanie od 1867 roku i to on dyktuje rytm całego miejsca. Kiedy byliśmy tam, socca wychodziła z niego partiami: placek z mąki ciecierzycowej, rozłożony na dużej okrągłej blasze, miał chrupiące, lekko sczerniałe brzegi i miękkie, kremowe centrum o intensywnym orzechowym smaku ciecierzycy. Podawana była na papierowym talerzyku, posypana grubo mielonym czarnym pieprzem, który jest tu jedyną i wystarczającą przyprawą — bez sosu, bez dodatków. Staliśmy przy ladzie i jedliśmy ją gorącą, zanim stygła i traciła sens. To danie rozumiesz dopiero tu, w tym miejscu, z tego konkretnego pieca — każda inna socca, którą jadliśmy wcześniej, była tylko przybliżeniem.