Włochy

Focaccia, panzerotti i surowe jeżowce — Bari je na ulicy albo wcale.

La Grassa — miasto które nigdy nie kłamie na talerzu.

Etna w talerzu: targ rybny o świcie, arancino ekspres i granita z brioche na śniadanie.

Pizza, ragù i sfogliatella — trójca święta ulicy która rządzi tu od zawsze.

Palermo to jedno z niewielu miast we Włoszech, gdzie ulica wciąż wygrywa z restauracją. Kuchnia tu to palimpsest — arabskie słodycze ze smażonymi migdałami, normańskie wpływy w technice długiego duszenia, hiszpańska tradycja podrobów przyrządzanych w smalcu. Znajdziesz tu pane ca meusa, które nie istnieje nigdzie poza tym miastem, arancine smażone na świeżo na zamówienie i cannoli napełniane w sekundzie przed podaniem — bo inaczej ciasto traci chrupkość i cały sens. Jeśli byłeś w Neapolu i myślisz, że wiesz czym jest uliczne jedzenie południa Włoch, Palermo cię zaskoczy: tu jest głębiej, intensywniej i o wiele mniej dla postronnych oczu.

Reggio di Calabria to miasto, które gastronomicznie żyje w dwóch światach jednocześnie: arabsko-normańska spuścizna Sycylii przez Cieśninę Mesyńską miesza się z surową, wiejską kuchnią calabryjską opartą na świni, suszonej rybie i papryce. Produkt który definiuje to miasto jak żaden inny to bergamotto — cytrus o intensywnym, kwiatowo-gorzkim zapachu, uprawiany niemal wyłącznie w wąskim pasie wybrzeża między Reggio a Villa San Giovanni, eksportowany do perfumiarni całego świata jako baza dla Earl Grey i Chanel No. 5, a tu jedzony w deserach i lodach. Drugie danie-symbol to stoccafisso alla reggina — dorsz moczony przez dni, duszony z pomidorami, oliwkami, kaparami i ziemniakami, w wersji której nie zjesz w żadnym innym mieście Włoch. Jeśli byłeś w Neapolu, Palermo i Barcelonie i myślisz że znasz jedzenie uliczne Południa — Reggio wyciągnie z Ciebie jeszcze jeden stopień niżej, do miejsc gdzie nikt nie mówi po angielsku i nikt nie oczekuje że będziesz wiedzieć co zamawiasz.