Kulinarne perełki: Polignano a Mare

Panino z polpo robiony z produktu który rano pływał w Adriatyku — lokal nie ma szyldu dla turystów, ma kolejkę mieszkańców.

Crudi jedzone przy porcie, produkt prosto z połowu, cena rybaka — turyści omijają bo wygląda jak magazyn, lokalni wiedzą swoje.

Focaccia z długim wyrastaniem ciasta, pieczona w piecu ceramicznym — technika której w turystycznych piekarniach nie stosują.

Ukryta gastronomia z produktem z pierwszej ręki — burrata tego dnia, oliwa tłoczona z okolicy, bez menu turystycznego.

Trzy dekady w tym samym miejscu, ten sam przepis — gelato które smakuje jak powinno smakować, nie jak powinno wyglądać na Instagramie.

Rzemieślnicza focaccia z piekarnika który pracuje od świtu — ciasto z długą fermentacją, oliwa z okolicy, zero turystycznego przygotowania.

Trattoria rodzinna gdzie przepisy przechodzą z pokolenia na pokolenie — tiella cooked slow, orecchiette robione ręcznie, bez skrótów.

Lokalna instytucja z przydomkiem który zna każdy stały bywalec — nie ma tego w żadnym przewodniku, jest za to w pamięci dzielnicy.

Jedyna gelateria w mieście z filozofią sezonowości i specialty coffee — połączenie które znajdziesz w Mediolanie za trzykrotność tej ceny.

Restauracja zbudowana wokół jednego dania — orecchiette robione ręcznie każdego dnia, to poziom skupienia na rzemiośle który daje efekty.