Grecja

Ateny to miasto, gdzie kultura jedzenia jest dosłownie warstwowa — jak te wzgórza. Pod turystyczną skorupą Monastiraki kryje się sieć ulic, gdzie wciąż handluje się pastourmą i serem halloumi z Anatolii, gdzie mageirefta — gotowane dania dnia — kończą się przed piętnastą, bo przychodzą po nie robotnicy i emeryci, nie backpackerzy. Kuchnia ateńska to w dużej mierze kuchnia uchodźców i migracji: Grecy wypędzeni z Turcji w 1922 roku przywieźli ze sobą soujouk i słodzone wędliny, arabska diaspora otworzyła miejsca z falafel i hummusem, które dziś jedzą ateńscy studenci za pięć euro. Jeśli byłeś w Stambule i Bejrucie i wciąż szukasz smaku, którego nie możesz nazwać — Ateny mają go w bocznych uliczkach, pod warunkiem że nie zatrzymasz się na placu Syntagma.

Kreta je inaczej — silniej, prościej, z produktu.

Bougatsa na śniadanie, mezedes przy ouzo, gyros po północy — miasto które je lepiej niż stolica.