Albania

Bałkańska surowość, osmańska głębia i grillowy dym — za cenę kawy w Mediolanie.

Vlora to miasto, które żyje między morzem a górami Labërii — i ta geografia jest na talerzu: oliwa z oliwek tłoczona w pobliskich wsiach, jagnięcina z pastwisk nad Kanałem Otranto, por i dzikie zioła ze stoków Shëndëlli. Tu kuchnia nie jest wynikiem mody ani restauracyjnego designu — to efekt biedy, izolacji i czterdziestu lat komunizmu, który paradoksalnie zachował tradycję, bo zamknął kraj na wszelkie zewnętrzne wpływy. Znajdziesz tu dania których nie ma nigdzie indziej w Europie: lakrori z regionu Labëria, sufllaqe zawijany inaczej niż gdziekolwiek na Bałkanach, byrek który różni się nawet od tirańskiego. Jeśli byłeś w Tbilisi, Neapolu i Oaxace i szukasz miejsca gdzie jedzenie jest jeszcze szczere — Vlora jest odpowiedzią, bo turystyka dopiero tu dociera i knajpy nie zdążyły jeszcze udawać czegoś czym nie są.